Ik heb er altijd al eens zwaar gehavend willen uitzien.
Hier zie ik er uit als een kruimeldief die in de problemen gekomen is.
Het hebben van wonden is stoer en mannelijk, de oorzaak in dit geval heel wat minder...
Gelukkig is alles weer goed gekomen, dankzij de wonderen der tandheelkunde.
Ergens bij St. Jacobs ligt een stukje "ik" dat meer dan twintig jaar onderdeel van mij is geweest. Raar.
Vergaan stukjes tand eigenlijk, of blijven ze tot in de eeuwigheid rondzwerven?
Geen opmerkingen:
Een reactie plaatsen