Geen paniek

Ik keek – twee keer – en voelde beide keren een plezierige rilling door mijn lijf lopen…

Soms vraag je je af: Waar doe ik het eigenlijk allemaal voor?
Maar dan komt er altijd iets voorbij dat die vraag even nutteloos lijkt te maken.

Vorig jaar organiseerde ik, samen met drie goede vrienden en collega’s, de projectweek voor de afdeling fotografie van de KASK. We wilde een frisse wind door de academie laten waaien en haalde de mosterd bij een van mijn persoonlijke heldinnen: Miranda July.
En het wonderschone project ‘learning to love you more’ dat ze samen met Harrell Fletcher verzon en, nog steeds, bezielt.

Een week lang lieten we alle fotografiestudenten ‘opdrachten’ maken. In het filmpje zien we een exemplaar van opdracht 52.

Naast kunstzinnig gefröbel besloot ik - een tijd terug - me ook bezig te moeten houden met andere kunstminnende bezigheden. Organiseren, cureren, publiceren…
Dat alles met als doel zoveel mogelijk mensen mooie dingen te laten ‘zien’ of te laten maken.

Het gaat me – al zeg ik het zelf – goed af, maar bij tijd en wijlen zinkt de moed in de schoenen. Dan denk ik dat alles veel te hoog gegrepen is voor een sneuzel zoals ik. En Misschien is dat ook wel zo. Maar we zullen doorgaan, zo zong Ramses.

Heb zelfvertrouwen!
Hoewel niet echtduidelijk leesbaar (bekijk het liefst in hoge resolutie), staat dat te lezen op de ‘banner’ in het filmpje.Ik vind het grappig en ontwapenend.
Het is gemaakt door een paar studenten van het eerste jaar (denk ik).
Ze toverde een grote glimlach op mijn gezicht.
En ze hebben ook alle gelijk van de wereld…

Bekijk – zolang het nog kan - meer moois: http://fotografie.kaskprojecten.be/