rode oortjes

En daar hebben we de poppen weer aan het dansen. Benieuwd hoeveel stof ze nu weer doen opwaaien. In Nederland maken politieke christenen zich druk over de vertoning van pornoklassieker Deep Troath op de publieke omroep, in Vlaanderen blijkt zelfs een collectie vieze plaatjes een brug te ver. Over het algemeen zijn die plaatjes vrij braaf: mooie vrouwen, een beetje oubollig allemaal. Maar er zitten dus ook een aantal pornografisch getinte foto´s bij en een paar mooie vrouwen zijn bij nader inzien misschien wat jong. Dat schoot gedeputeerde Ludo Helsen (CD&V) in het verkeerde keelgat (ik weet het, beetje flauw). De tentoonstelling van Louis Paul Boons “Fenomenale Feminatheek" in het FotoMuseum in Antwerpen gaat deze zomer dan ook niet door. Een beetje jammer dat het al uitgelekt was vond hij. Zulke zaken stop beter je in de doofpot, want voor je het weet valt de links- artistieke wereld weer over je heen. En terecht.

Hoewel het tolerante en vrijzinnige eigenbeeld van de Nederlanders meer en meer barstjes lijkt te vertonen, houden BNN en de VPRO daar wel de poot stijf. Deep Troath wordt op 23 februari gewoon uitgezonden. " Er kan geen sprake zijn van een verbod." Liet minister Plasterk weten. En zo hoort het natuurlijk ook.

Ludo Helsen vindt de artistieke waarde van Boons verzameling te laag. Ze zouden beter op hun plaats zijn in een literair museum. Buiten het feit dat de bestuurder zich hier schaamteloos op de stoel van de museumdirecteur zet, houden zijn argumenten geen steek.

Als de foto´s van schrijver Boon in een literair museum thuishoren (alsof daar geen belang zou worden gehecht aan artistieke waarde), zouden de polaroids van schilder Luc Tuymans dan niet beter op hun plaats zijn geweest in een museum voor schilderkunst of, bij ontbreken hieraan, in het museum voor moderne kunst? En de vele amateurbeelden uit de 19de eeuw in de collectie van het FotoMuseum. Hebben die artistieke waarde? Of zijn ze ook en vooral van socio-historisch belang? Dan komen ze het best tot hun recht in het Museum Voor Volkskunde.

En worden de foto´s van fotografen als Larry Clark, Nan Goldin of Jock Sturges ook niet vaak verweten pornografisch te zijn. Om van vaak smakeloze provocaties van Andres Serrano of nog maar te zwijgen. Laten we die “gezien de mogelijke herrie” dan ook maar niet meer tonen. Voor je het weet gooien ze een molotov cocktail naar binnen.

Dan vergapen we ons voortaan enkel nog maar aan de nostalgische, poëtische beelden van de Vanfleterens van deze wereld. Ook mooi, daar niet van.

Waar gaat het nu eigenlijk over? Zijn sommige beelden kinderporno? En zo ja, suggereert Helsen hier dan echt dat deze beelden in een literair museum wel op z´n plaats zijn?

http://www.deredactie.be/cm/de.redactie/cultuur%2Ben%2Bmedia/080131ExpoBoon

Brr

Was ik de taalgrens maar overgestoken. Tot 13 januari was in het fotomuseum van Charleroi bovenstaande foto te zien. Maar ik ben te laat. Misschien is het wel beter zo. Nu bekijk ik de foto via mijn beeldscherm. Thuis, in de heimelijke intimiteit van het Internet. Daar komt de fotoreeks “big sister” waarschijnlijk beter tot z´n recht. Een beetje viezig.
De Tsjechische fotografe Hana Jakrlova fotografeerde een bordeel in Praag. Dit bordeel laat mannen, want dat zijn het meestal, via een betaalsite live meegenieten van de gebeurtenissen ter plaatse. Het bordeel heeft nog het meeste weg van een tweederangs disneyland voor volwassenen. Ze hebben er peeskamertjes met tamelijk bizarre thema´s. Zo zien we onder andere een curieus bed in de vorm van een grote oester. Vaak hangen er televisieschermen zodat de gastvrouw en haar klant af en toe kunnen controleren of ze er goed op staan. Deze foto met de ijsbeer is mijn favoriet. Brr…

Het is mij een groot raadsel welke aantrekkingskracht een dergelijke setting zou moeten uitoefenen op mensen, maar er is ongetwijfeld een markt voor. De man ejaculeerde in de iglo, de ijsbeer zag dat het goed was.

Ik moet ook denken aan een reclamespot uit de jaren negentig, van Chocomel:
Koud? Sex met een ijsbeer, da´s pas koud!

http://www.hanajakrlova.com/
http://www.bigsister.net

Pietschen

Net onder de douche geweest. De hete en harde stralen water hebben een onweerstaanbare hypnotiserende aantrekkingskracht, waardoor ik, al mijn milieubewustzijn ten spijt, veel en veel te lang onder de douche blijf staan. Honderden liters kostbaar water door het afvoerputje weggespoeld. En ‘badvingers’, die mijn handen veertig jaar ouder maken. Ik kreeg shampoo in mijn ogen. Dat gebeurt me anders nooit. Het Pietschte behoorlijk. Mooi woord: pietschen.
Komt uit het Limburgs dialect waarschijnlijk. Het drukt de ervaring ook zo mooi uit. Een soort onomatopee. Ook al een mooi woord.

Ik vermande mij en spoelde de shampoo vlug uit mijn ogen. Ik had zelfs een echte traan. Maar mannen huilen niet. Kinderen wel. Vroeger was ‘het pietschen in de ogen’ een traumatische ervaring. Ik hield toen altijd een washandje voor mijn ogen zodat het schuim geen kans had
Gebruik ik tegenwoordig niet meer: het washandje. Op de foto ligt er nog eentje. Evenals een stuk zeep. Ook in onbruik geraakt.

Ik lijk heel stil te zitten, maar aan de voorkant van het badje klotst wat water de douchekuip in. Op foto´s lijkt alles altijd verstild. Veel mensen doen het daar ook om. Van die hele serene, verstilde foto´s maken. De schreeuwende stilte. Dat vinden ze dan poëtisch.

Ik heb mij altijd afgevraagd waarom badkamers in veel huurhuizen altijd een bruin aangezicht moesten hebben. Is dat tegenwoordig nog steeds zo? En zou dat de tijdsgeest zijn, of hoef je gewoon niet zo vaak te poetsen als alle tegeltjes bruin zijn?

Aapje kijken

Daar zaten ze dan, op mijn feestje. Het zal een kleine tien jaar geleden zijn. Mijn vrienden, samen met mijn moeder, rondom mijn jeugdfoto´s. Ik schaamde me een beetje. Voor de foto´s én voor mijn moeder (vooraan in beeld met ontblote arm), die weigerde zich afzijdig te houden maar gezellig erbij kwam zitten en doodleuk de doos met oude foto´s tevoorschijn te toveren. Pret verzekerd!
Niets leuker dan door andermans fotoalbums te bladeren…

In tegenstelling tot veel families bevinden onze foto´s zich niet in albums, maar zitten ze chaotisch in een doos gepropt. Dat is ergens niet erg. Je zapt kris kras door de tijd heen, zonder aan het chronologische handje (van “geboorte” tot het “uit huis gaan”) genomen te worden. Je kunt de foto´s ook vastpakken. Ze zijn in beweging. Ze worden fysieke kleinoden. Digitale foto´s zijn geen foto´s. Dat zijn hooguit “beelden”. Gisteren las ik in een prachtig boek van Geoffrey Batchen: “Forget me not”, over fotografie en de herinnering. Hij schrijft:

“Albums are also prompts for speech, an excuse for friends and families to gather, for stories to be exchanged, incidents to be recalled, biographies to be invented.”

Eigenlijk is dat de fotografie zoals ik die graag zie. Even ambigue als foto´s in musea of sjieke fotoboeken, maar zonder het “tentoonstellerige”. Minder gericht op uiterlijk vertoon en daarom misschien eerlijker. Ze zijn in ieder geval ontwapender.

Ook mooi dat er een foto van is, van mensen die kijken naar foto´s, die zelf weer in het archief dat bewonderd wordt terecht komt.

Oh Gee

Gisteren ben ik naar de bibliotheek geweest. Ik vind het een beetje gênant om toe te geven dat ik stiekem toch mee doe aan de “goede voornemens” hausse die alomtegenwoordig is na de jaarwisseling. Maar het is nodig. Mijn goede voornemen is: meer gaan lezen en meer gaan fotograferen. En ook om minder gevoelig te zijn voor de verleidelijke flikkering van het televisiescherm. Wel wil ik mij om zeven of om acht uur nog even, met het bord op schoot, voor de buis zetten om het journaal te kijken.
Momenteel volop in het nieuws: de voorverkiezingen in de Verenigde Staten. Journalisten zullen er het komende jaar zoet mee zijn. En hoewel het waarschijnlijk weinig verschil gaat uitmaken wie uiteindelijk president wordt (puppet on the left of puppet on the right), de meeste mensen hier hopen op een democraat.
Ik ook. Toch zal de “ramptoerist” in mij de huidige president Bush gaan missen. Net zoals ik met weemoed terugdenk aan het legendarische proefballonnetjestijdperk van de LPF in Nederland. Fascinerend beeldmateriaal, onwerkelijk mediacircus. Zoals de verkiezingscampagnes in de States ook niet meer zijn dan dat.
Mijn politiek bewustzijn schippert al jaren tussen “cynische woede” en “onverschillige gelatenheid.” Die laatste heeft steeds vaker de overhand. Het stelt me in staat de wereld op haast Warholiaanse wijze te bekijken als een intrigerend schouwspel. “Oh Gee, How Wonderful”.

Bij het kijken naar bovenstaande foto voel ik een sadistisch genot. Maar ik moet vooral ook gewoon lachen om de knulligheid. Niet in beeld, de spreuk: “reading makes a country great”, die ergens in het klaslokaal hangt. Vlak nadat (of voordat) deze foto gemaakt werd verneemt Bush van een van zijn medewerkers dat twee vliegtuigen het WTC in gevlogen zijn. Fascinerend.