Graag nodigen we je uit voor de opening van de tentoonstelling:
“Een foto zegt meer dan 1000 woorden”
“1000 Woorden" is een project rondom gevonden fotografie in interactie met de tekstuele impressie van de vinder.
Met gevonden foto’s en teksten van:
Hans Aarsman, Annemie Augustijns, Damien De Lepeleire, Annelies de Mey, Johan De Vos, Paul Demets, Hans Desnoeck, Robert Devriendt, Maarten Dings, Erik Eelbode, Lode Geens, Roger Kockaerts, Rudy Kousbroek, Hans Op de Beeck, Christoph Ruys, Don Sars, Dominique Somers, Andrea Stultiens, Johan Swinnen, Nadine Tasseel, Rein Jelle Terpstra, Hans Theys, Martien Van Beeck, Régine Van den Broucke, Egon Van Herreweghe, Valérie Vandecasteele, Joris Vermassen en Willy Vynck,
Vernissage: 9 april vanaf 20u
Tentoonstelling: 10 tot 30 april,
woensdag tot zondag, 10 tot 18u
‘De Zaal’ - Nonnemeers 26 Gent
Maarten Dings
Joachim Naudts
Egon Van Herreweghe
Meer info: www.1000woorden.be
Toverballenweer. Hagelstenen die mijn dakraam geselen. Het klinkt zo hard dat ik even angst heb dat het glas zal breken. Als het heel hard waait lijkt het huis mee te bewegen. Maar het ziet er zo stevig uit, als je ervoor staat en omhoog kijkt.
Dan vervolgens de zon. Vlak na de hagel. Een tijdje later ging het regenen…
In de Ardennen lag vandaag sneeuw. Genoeg om te langlaufen naar het schijnt. Gisteravond was ik op een feestje waar ik sprak met uitwisselingsstudente uit Tsjechië. Twee dingen geleerd. Ten eerste: Vlamingen raden buitenlanders de Ardennen aan als een van de weinige ‘must sees’ in België. Ten tweede: Het weer hier is niet zo slecht als wij denken.
Dat zei nochtans de uitwisselingsstudente.
Mensen praten graag over het weer. Meestal op klagende toon. Ik ook.
Behalve als de zon schijnt en je -met een beetje goede wil - je jas thuis kan laten. Dan fleur ik op. Of als het sneeuwt, en alles maagdelijk is. Een vriend zei laatst dat de stad er anarchistisch bijligt als het gesneeuwd heeft. Hij bedoelde dat alles dan (democratisch) gelijk is. Allemaal bedekt onder een laagje wit. Mooie gedachte.
Dit jaar heb ik geen sneeuw gezien. Het jaar daarvoor ook niets dat die naam waardig was en eigenlijk kan ik me de laatste keer ijspret überhaupt niet meer voor de geest halen.
In mijn herinnering was dat vroeger anders. Ooit heb ik, zoals het een Hollander beaamt, schaatsen gehad. Of nog meer genotgevend: een slee. Das war einmal.
Hier sta ik, met de hondjes, in de tuin van mijn ouders. Goed ingepakt. Ik heb wanten aan en vraag me nu af hoeveel van die dingen ik kwijtgespeeld ben. Het is een vertrouwd beeld: één eenzame handschoen op straat, in de sneeuw. Of in de regen. Als ik lang genoeg in het tuintje was blijven staan was ik er vanzelf uit gaan zien als een sneeuwpop. De pose had ik al aangenomen.
Oude verkleurde foto´s zijn haast altijd mooier. Maar nu past het aura van vergankelijkheid helemaal goed bij wat er te zien is. Of beter, bij wat ik wil zien. Sneeuw is iets van vroeger.
Graag nodigen we je uit voor de opening van de tentoonstelling:
