Van zwart naar wit

Ik zou alles willen terugvinden dat ik verloren heb.
Het verlorene opzoeken doe ik niet. Omdat ikzelf verloren loop.
Een man mag niet lafhartig zijn. Hij draagt zijn lot met opgeheven hoofd.
Niet opgetogen met de wetmatigheden die hij vaststelde, wel met de logica die erdoor zichtbaar werd. In zijn nopjes met de wetenschap dat het grip krijgen op al even zinloos is als het loslaten van. Dat alles er gewoon is. Vanaf hier is alles wat het lijkt.

De vorst zit in de grond maar de zon absorbeert de kilheid. De trein waarin ik me bevind rijdt achteruit. Hij snijdt doorheen het land en beweegt zich daarbij zo dat de zon zich - op haar beurt - om de zoveel tijd door mijn netvlies probeerd te wurmen. De verblindende helderheid, zoals in een visioen, een droom. .. Maar ik verpink niet.
Enkel in film en fictie gaan visioenen en dromen gepaard met verblindende helderheden, denk ik zo.
Niet alleen de zon maar ook het slijm dat zich in mijn holtes verzameld heeft en de koorts die mij haar wil oplegt, zorgen ervoor dat helderheid zich maar niet wil nestelen. De gedachten kronkelen in het ijle.

Ik heb vaak gedacht dat helderheid veroorzaakt werd door het licht. Het tegendeel lijkt me nu waar. Juist de schemering veroorzaakt helderheid in onze hoofden. Licht is afleiding. Licht is frivool.
Als het licht zich terugtrekt krijgen we weer de mogelijkheid in onszelf te kruipen en alleen te zijn met onze gedachten. In het donker, verlost van vermoeiende visuele prikkels die verwarring zaaien. Zwart is overzichtelijk, of op z’n minst handelbaar, op z’n minst op maat van de mens.

De trein rijdt vooruit, maar ik rijd achteruit. Alles behalve een nietszeggend detail. Mensen die achteruit rijden laten liets achter.Staren denkbeeldig naar datgene dat ze achterlaten. Snel niet meer dan een miniscuul stipje aan een al even denkbeeldige horizon. Mensen die vooruit reizen gaan iets tegenmoed. Hun blik richt zich op het heden. Ze wortelen zichzelf in het nu.
Melancholie en weemoed zijn leeg. Ze zijn apatisch (hebben genoeg aan zichzelf) en dienen enkel de introspectieve roes. Het heimwee naar dat wat onze verlangens bewoont. Geen heimwee naar vroeger, al waren we vroeger wel meer thuis. Tezamen met onze verlangens, onze hunkeringen. Thuis werden er geen bomen opgezet over helderheid..

Ik blader door een boek van Ria Pacquée. “If I’m dead and my eyes are closed, am I likely to see white or black?”, lees ik.

Uit haar tekst ‘Death’s shadow is white’:

Remembering a pain in my eyes for not wearing sunglasses in the dessert, and moments of looking into the void, there was a white haze.
For years alone in my room, confronted with the white smoke of a cigarette.

en

In the morning, going to my job seeing the man in the suit walking with is white stick, catching the same train.
Going with my eyes gazing at the sky and seeing different shapes of white clouds.
The whiteness I see when I try to read the letters at the optician’s.
The white inside my head when I can’t remember a name or a phrase.