Ik heb jou

Muziek is de ambitie van sommige lichaamsdelen om zich meester te maken van het geheel, om alles voor het zeggen te hebben, alles te overheersen – Kunst van krampen, stampvoeten, beven en sidderen, happen naar adem en hart in de keel, van schijnbaar onuitputtelijke energie, afgronden, peilloze twijfels, irritaties en schrijnend leed;… in feite kunst van leugens, echolalie, idiote grimassen, geveinsde scheiding van ziel en lichaam; kunst die zal worden opgespoord, verijdeld en, tot haar vernedering gebruikt. Vroeger deed ze alleen maar dienst op bruiloften, partijen, optochten, serenades – In de toekomst zal ze dienen ter illustratie van het zenuwstelsel.
Het ideaal van de muziek is niet ver verwijderd van de onverdraaglijke almacht van de natte vinger op de ruit.

Uit de dagboeknoties (Cahiers) van Paul Valéry.

Beeld afkomstig uit Laurence Aëgeters reeks met stills van karaokevideo’s.

.

.

.

op de trappen van een paleis

Kibbelen aan de keukentafel. Des nachts wanneer de wijn in de man is. Doen we graag, mijn vrienden en ik. Over kunst of (alweer een stukje verder in de roes) over om het even welk groot thema. Altijd oeverloos op zoek naar dat grote gelijk. Naar een waarheid die steeds als zand tussen je vingers glipt, zonder dat het de ander lukt ze je in de ogen te strooien. Beiden te beneveld. Dadelijk maar naar bed. Klaas Vaak zal het vast en zeker wél lukken.
Eenmaal in dromenland wacht weer een andere werkelijkheid. Eentje die dichterbij is. Hoeveel minuten per een dag staat een mens eigenlijk stil bij de wereld en haar leed? Ik laat er mijn slaap niet om, ben gestopt met het tellen van mijn zegeningen. Sorry, maar die paar seconden per dag zullen mijn eer niet gaan redden. Hoe vol mijn hoofd soms ook kan lopen met schuldgevoelens en moreel besef, keer op keer verdwijnen alle inzichten alweer snel kolkend het niets in. Kinderen weeral met het badwater weggespoeld. Altijd mooi schoon ben ik. Maar nooit droog achter de oren. Mijn handen vandaag voor de verandering maar eens wassen in onverschilligheid.

Zou het kunnen dat die onverschilligheid mede ontstaat door de manier waarop de problemen in de wereld aan ons voorbij komen? Dat degene die de beelden voor ons netvlies maken , of zij die deze beelden selecteren, ons (de kijkers) chronisch onderschatten? Hoe kan je je serieus genomen voelen wanneer je omringd wordt door simplificerend ‘beeldkoopwaar’? Deze gedachte schoot door mijn hoofd nadat ik -uit illustratieve nieuwsgierigheid - via google images op zoek ging naar beelden voor het eerste deel van deze tekst. Drinking problem, typte ik… Hieronder een selectie uit het zoekresultaat. Alle beelden zijn afkomstig van sites van instanties die hulp proberen te bieden aan mensen met een drankprobleem. Zucht.