De balans na 365 dagen 2009

Puddingtarzan

 
 

Ik heb een lijf. Het moddert maar wat aan, dat lijf. Beweegt zich op mijn bevel van A naar B. Vleit zich behoedzaam neer, richt zich moeizaam op, legt zich tenslotte troosteloos te rusten aan het einde van een dag. Het heeft allemaal weinig om het lijf. 

Een karige kussensloop voor broze botten is het. Kansloos in zijn sluimerende ambitie zich ooit nog tot kathedraal te verheffen. Maar zijn klaagzang is aan dovemans oren gericht,de geest zwaait met de scepter hier. Mijn lijf maakt uitgeblust indruk als nederige hofnar. Maar als het doekt valt zullen weinigen hem nog herinneren.

Eens voelde het zich vrij, zwemmend in subtropische kinderparadijzen. Eens holde het onuitputtelijk achter een bal aan op zomerse buurtpleintjes. Eens danste het ongeneerd in smoezelige uitgaansgelegenheden. Eens deelde het de lakens met hen die het wenste lief te hebben. Met het bedwelmen van de geest kwam ook het bedoezelen van het lichaam. Toch beklom datzelfde lijf niet zo lang geleden, in een opwelling, nog de Corsicaanse bergen. Bergen doen blijkbaar iets met mensen. Zeldzaam spraakzaam was het daar, in die bergen.

‘de berg bestormd / de berg afgebroken / misschien alleen om een put te maken / misschien om eindelijk te kunnen vallen / – het is sterker dan mezelf.

Een tekstfragment van Peter Verhelst, afkomstig uit ‘Nieuw/zwart’, de prachtige nieuwe voorstelling van choreograaf Wim Vandekeybus. vanuit het pluche keek ik naar hoe het ook kan, met lijven…

Hondenleven

 
 

Hier loopt ze nog fier en parmantig voor mij uit. Haar leiband rustend in haar bek, dit laatste onzichtbaar voor het fototoestel. Niet zó lang geleden, dacht ik. Maar de jaren uit elkaar houden wordt gaandeweg ook lastiger heb ik gemerkt. Het kan daarom ook makkelijk drie jaar geleden zijn. Nog steeds de dag van gisteren. Of evengoed 21 jaar geleden, als je in hondenjaren zou tellen. Zo zegt men.

Golden retrievers zijn de goedheid zelve. Deze dan toch. Ze houd ook van zwemmen, maar dat gaat de laatste tijd niet meer zo goed. Eenmaal in de Caumerbeek belandt is haar oude,zware lijf onmogend zich weer op eigen kracht tot op de oever te begeven. Waar is de dartel naar toe, vraag ik me mistroostig af. Mijn hart weent stilletjes, hier in de natte, ijzige wind. De eerder deze week beloofde witte kerst blijkt een treurige symfonie van smeltwater te zijn. Alle schoonheid bevindt zich buiten mijn zicht. Tijdens de spaarzame momenten dat ik mij tegenwoordig op geboortegrond begeef is dat de onontkoombare gedachte. Loopt de trage teloorgang van een hondleven synchroon met mijn toenemende onthechting van een heimat? En als ik nergens thuis ben waarom zou ik dan niet hier zijn?

Alles heeft er de schijn te blijven zoals het is. Bij thuiskomst nog steeds aandoenlijk begroet worden door de hond met een van haar knuffels in haar bek. Maar de werkelijkheid wordt mij hier voorgeschilderd in mattere tinten dan die uit mijn herinneringen. Een teveel aan rust om mij heen. De hond van mijn vader kreeg er onlangs een spuitje. Slaap wel, Chira…

Daar liep ze dan. Achter mij aan deze keer, de leiband als een koord gespannen tussen haar nek en mijn hand. Ik schaamde me een beetje, sprak zacht en geaffecteerd aanmoedinkjes en complimentjes haar richting uit: ‘Goed zo meid… Kom maar lieverd’. Ooit moet ze mij enthousiast voortgetrokken hebben, nu (met de moed der wanhoop) ik haar. De wissel in het rollenspel die ieder mens vroeg of laat te wachten staat. Waren mijn woorden ooit genoeg om haar trots te doen versnellen, nu lossen ze op in het niets. Zwijgend slepen we onszelf voort. Ik geef een aai over haar natgeregende kop. De geruststellende kwispel is als een warm bad in deze gedomesticeerde droevenis. Al dat goed is gaat voorbij, Chippy, maar wacht nog even met slapen…

que um dia nao soube cuidar

 
 

Buiten sneeuwt het. Binnen (op mijn werk) weerklonk de lambada. Een vrolijk en onschuldig deuntje dat zich sindsdien hardnekkig in mijn hoofd genesteld heeft. De dag kan niet meer stuk. Uren zoet met het inwendig fonetisch meezingen van de ongetwijfeld weinig om het lijf hebbende liedtekst. Lambada for life. Op een steenworp afstand van hier (mijn werk) staat een glazen huis, epicentrum van het onontkoombare jaarlijkse liefdadigheidevenement voor het leven. Moet je een zwartkijker zijn om te denken dat het intriest en huichelachtig is dat de enige manier waarop mensen te mobiliseren zijn voor een goede zaak, is door er een spektakel van te maken? Het woord ludiek spookt door mijn hoofd. Naastenliefde goed en wel, maar het moet wel fun blijven natuurlijk…

Moet je een zwartkijker zijn om te denken aan business for life. Of zou er zoiets bestaan als onbaatzuchtige profileringsdrang?

Ondertussen blijft het maar spoken door mijn hoofd. Ik heb spoken van vroeger op bezoek. Vroeger, toen ik nog jong en onwetend (en wellicht zalig) was. Over hoe we op school onderwezen werden over de hongersnood in de Sahel. Over hoe oprecht mijn verontwaardiging en betrokkenheid toen geweest was. Over hoe ik elk jaar met mijn klasgenootjes de hort op ging om geld in te zamelen voor Unicef. Over hoe trots ik was om een stickertje te mogen plakken onder de deurbel van gulle gevers uit mijn wijk. Over het kippenvel dat op mijn lijf verscheen bij het horen van de liefdadigheidsdraak van een plaat ‘we are the world’. De geest van het heden klopt op de deur. “Voor degene die `t vruchteloze zoeken. Moet nu weten, we zijn allemaal samen…” Toch weer kippenvel, gisteren nog. Muziek verbroederd, al moet er blijkbaar af en toe iemand sterven om tot inzicht te komen.

Terug naar het verleden. Door de luidsprekers thuis klinkt muziek van mijn toendertijd alleenstaande moeder. “Why can’t we live together” hoor ik Sade zingen. (Vandaag las ik in de krant dat kinderen van gescheiden ouders angstiger zijn dan andere, normale kinderen.) Is cynisme een uitingsvorm van angst?) Een paar jaar later kocht ik zelf mijn allereerste plaatje. Een 7” van de lambada. Op de achterzijde de instrumentale versie zodat je thuis lekker zelf fonetisch kon meebléren. Hierboven zie je een screenshot van de jonge deerne uit het bijbehorende clipje waar ooit gevoelens van verliefdheid voor koesterde. Nog heimelijker verliefd was ik in die tijd op Danielle. Een eveneens blond meisje uit mijn straat waarmee ik in mijn dagdromen samen de lambada danste. Ze woonde op nummer twee. Niet geheel toevallig jarenlang mijn lievelingsgetal. Eergisteren betrapte ik mij erop hetzelfde getal nog steeds zonder nadenken te vermelden wanneer iemand mij naar deze futiliteit durft te vragen. Twee is beter dan alleen zeker? Het zal weldra wel kerst zijn zeker? 


 

De waarheid zit in een klein hoekje

 

Kunst & engagement & de publieke ruimte. Het gebeurt niet vaak dat ik dingen tegenkom waarvan ik het gevoel heb dat die combinatie werkt. Of niet alleen het gevoel heb dat het werkt, maar voelen dat het werkt. Gelukkig zijn er uitzonderingen.

op een reclamebord een plakte Alfredo Jaar een quote van William Carlos Williams.

 

It is difficult
to get the news
from poems
yet men die miserably
every day
for lack
of what is found
there

 

Een zin met een peilloze waarheid die mij aan het wankelen brengt...